این فیلم یک تراژدی بود.
نه مثل تراژدی های کلیشه ای که دختر و پسر عاشق
هم می شوند بعد از هم جدا می شوند و
دست آخر هم مجنون از غم دوری لیلی خودکشی می کند.
نه
این فیلم چند خروار بغض توی گلو داشت.
بغض اعتیاد
بغض فرهنگ
بغض اجتماع
و بغض بلورچی و علی سنتوری و هانیه و...
فیلم درباره یک سنتور نواز ماهره که آهنگهایش در فیلتر طبقه پنجم تالار وحدت گیر کرده است.
در واقع می شود گفت این فیلم زندگی یک محسن چاووشی رو بیان می کند.
واز انصاف نگذریم هم محسن چاووشی آنقدر عالی برای این فیلم آهنگ ساخته
که می شود گفت نیمه جذابیت فیلم به موسیقی تلفیقی معجزه آسایش برمی گردد.
قصه یک قصه واقعیست.
قصه حرفهایی که نباید مجوز بگیرند.
حالا آهنگ محسن چاووشی باشد یا فیلم داریوش مهرجویی.
تفاوتی نمی کند. چون بلورچی ها و... را رسوا می کند.
کاشونک ها را نشان میدهد.
هانیه هایی با بغض های در گلو مانده.

بهرام رادان:جایزه محتاج« مهرجویی»  است

بهرام رادان بازيگر سينما و برگزيده‌ي سيمرغ بلورين بهترين بازيگر مرد جشنواره‌ي بيست و پنجم، طي نمابري نسبت به واكنش خود در هنگام دريافت جايزه توضيحاتي را ارائه داد.

اين توضيحات كه طي نمابري ارسال شده است به شرح زير است:

چشمها را بايد شست .... جور ديگر بايد ديد...

پيشا پيش از محضر استاد عزيزم جناب نصيريان و هم‌چنين دوست گرامي آقاي هنرمند و ساير اعضاي هيات محترم داوري و تمامي جامعه‌ي سينمايي كشور پوزش مي‌طلبم ( چنان چه از رفتار من برداشتي اهانت‌آميز داشته‌اند، شايد به‌قول برخي اين نكات در جاي ديگري بايد گفته مي‌شد) گرچه به دلايل ذيل يقين دارم كه رفتار من نه تنها اهانت‌آميز نبوده، بلكه درجهت حمايت از سينماي ملي بوده است.

در پايان قضاوت را به خود اين عزيزان واگذار مي‌كنيم:

هر كس كه اثري خلق مي‌كند، دوست دارد كه اثرش مورد قضاوت عادلانه قرار گيرد. در اكثر مواقع پس از داوري‌ها عده‌اي كه جايزه نگرفته‌اند، سر به عصيان برمي دارند و داوري‌ها را نقد مي‌كنند و از اين كه جايزه نگرفته‌اند، شكايت دارند. اما دوستان، حكايت من حكايت ديگري بود.

زماني كه براي فيلم سنتوري كانديدا شدم، حقيقتا تعجب نكردم! اما زماني كه ديدم اين فيلم فقط در دو رشته نامزد دريافت جايزه شده، شگفت زده شدم. چرا كه بنا به گفته‌ي بسياري از كارشناسان اين فن، سنتوري بهترين فيلم آقاي مهرجويي است. حالاچرا هيات محترم داوران امسال نظر ديگري داشت، بحث سليقه است و اين مقال، مجال آن نيست.

درخواست اين جانب از هيات محترم داوران براي بازبيني فيلم در خلوتشان نه طعنه بود و نه كنايه. تنها درخواستي بود و طرح اين مساله كه اگر يكبار ديگر در خلوت خود و به دور از هياهو و با آرامش بيشتر سنتوري را ببينيد، آيا هم‌چنان بر رأي خود هستيد و اين فيلم را شايسته‌ي كانديداهاي بيشتر مي‌دانيد يا خير؟ آيا اين توهين است؟ اگر تشكيك در رأي صادره وجود داشته باشد، توهين به حساب مي‌آيد !

آن چه از وانهادن سيمرغ برروي زمين بيان شد، سخني مبهم بود در باب بي‌احترامي به سيمرغ !

اولا كه من اصولا با مقدس كردن هر چيزي و شي و اسمي مخالفم و آن را توهين آشكار به مقدسات واقعي مي‌دانم. در ثاني نمي‌خواستم موقع صحبت كردن سيمرغ را در آغوش بگيرم، چون آن را متعلق به همه‌ي عوامل فيلم مي‌دانستم. از طرفي ديگر چون در كنار ميكروفون ميزي تعبيه نشده بود، در اين فكر بودم كه جايي براي جايزه‌ام پيدا كنم . بعد از آن كه خسروي(شكيبايي) نازنينم هنگام رفتن روي سن، آن را بوسيد، به اين فكر كردم كه سن براي اهل هنر مكان با ارزشي است و بسياري از بزرگان و پيشكسوتان زيباترين تواضعشان بوسيدن خاك صحنه بوده، پس قراردادن جايزه روي سن و فرش قرمز پهن شده روي آن نه تنها توهين نيست، بلكه كاري ست درباب احترام و ارزش گذاشتن به سيمرغ !

گفتم مهرجويي بزرگ بي‌نياز از جايزه است و برخي ناراحت شدند! هنوز هم اين باورم كه جايزه نيازمند مهرجويي ست.

دوستان عزيز و منتقدان محترم، خوب مي‌دانند كه در اين هفت سالي كه در خانواده‌ي سينما هستم، هيچ وقت عضو فرقه‌اي و گروهي و باندي نبوده و نيستم و هميشه مستقل فكر كردم و مستقل حرف زدم و مستقل كار كردم. از اين به بعد هم اين چنين خواهد بود.

در انتها با ايمان و يقين به آن چه گفته‌ام، از خداوند متعال تقاضا دارم، كمالات و اداراك و انسانيت را آن چنان در نهاد ما پرورش دهد تا هميشه از سوء تفاهم ها بدور باشيم و خوش بينانه به وقايع اطراف نگاه كنيم و به ياري هم در راه تعالي فرهنگمان بكوشيم.

(آمين . بهرام رادان.26 بهمن 85 )

این عکس زیبای دو نفره رو دوست خوبمون آقای پیام ایریایی گرفتن.(مرسی پیام)

لوگوی رادان رو قبلاً تو سایتش دیده بودید من جدیداً لوگوی روژان (اسم خودم) رو از روی لوگوی رادان طراحی کردم نظراتونو در مورد لوگو برام بزارید

این لوگوی رادان



و اینم لوگوی روژان

فيلم‌برداري «زاد بوم» به كارگرداني ابوالحسن داودي از اوايل هفته‌ي آينده در آلمان ادامه پيدا مي‌كند و همزمان تدوين آن توسط بهرام دهقاني آغاز شده است.
داودي امروز  با بيان اين‌كه 80 درصد كار در قشم و تهران فيلم‌برداري شده است، در ادامه تصريح كرد: صحنه‌هاي باقي‌مانده در آلمان و دبي گرفته خواهد شد كه در صحنه‌هاي آلمان كه دوهفته به طول خواهد انجاميد، بهرام رادان و عزت‌الله انتظامي به همراه سه بازيگر آلماني مقابل دوربين خواهند رفت.
او همچنين توضيح داد: به علت گرفتاري كه عوامل فيلم داشتند، بعضي از آن‌ها از جمله فرج حيدري مدير فيلم‌برداري فيلم، در آلمان همراه ما نخواهند بود كه صحنه‌هاي آن‌جا توسط كلاوس بوش فيلم‌برداري آلماني فيلمبرداري خواهد شد.
داودي گفت: بهرام رادان از مدتي قبل براي حضور در صحنه‌هاي آلمان يك دوره‌فشرده زبان آلماني را گذرانده است. او با بيان اين‌كه بعد از آلمان صحنه‌هاي دبي را فيلمبرداري خواهيم كرد، گفت: پگاه آهنگراني و مهدي سلوكي بازيگران ما در آن‌جا خواهند بود كه اميدواريم فيلم‌برداري تا پايان ارديبهشت‌ به پايان برسد و در نهايت «زادبوم» در پاييز آماده نمايش شود.بنا بر اين گزارش، ابوالحسن داودي به همراه بهرام رادان پنج‌شنبه ـ 29 فروردين ماه ـ زودتر ساير عوامل گروه براي چك كردن برخي صحنه‌ها راهي هامبورگ خواهند شد.
بازيگران ايراني اين فيلم عبارتند از: عزت‌الله انتظامي، بهرام رادان، رويا تيموريان، مسعود رايگان، پگاه آهنگراني، مهدي سلوكي، هوشنگ توكلي، احمد كاوري، رضا آحادي، علي مردانه، صديقه كيانفرد، افشين نخعي، احمد حبيب‌زاده، يعقوب‌ نژاد غفوري، احمد بازماندگان قشمي، سميه زارعي، محمد ركني.
بازيگران بخش آلمان: رناته بيليب ترو Renate Bleibtreu، اولريكه كارگوس Ulrike Kargus،هنده كلاين Hande Klein و علي راستاني
عوامل فيلم «زادبوم» عبارتند از: تهيه‌كننده و كارگردان: ابوالحسن داودي، مجري طرح و مدير توليد: بيتا منصوري، سرمايه‌گذاران: سازمان سينمايي سوره – بنياد سينمايي فارابي، مدير فيلم‌برداري: (ايران) فرج‌الله حيدري، مدير فيلم‌برداري: (آلمان) كلاوس بوش، طراح صحنه: ژيلا مهرجويي، طراح گريم: رضا رادمنش، صدابردار: عباس رستگارپور، برنامه‌ريز و دستيار اول كارگردان: داريوش عبادي، منشي صحنه: افسانه زماني.

نوروز 1387 از راه رسيد و آسايشگاه كهريزك با افتخار به عرصه 37 سالگي خويش قدم مي‌نهد.
 
يكي از دوستان بهرام رادان كه تاجر فرش است، فرش‌هاي نفيسي را به كهريزك اهدا مي‌كند، خود رادان هم كمك‌هاي زيادي به همراه دوستانش به كهريزك مي‌كند، براي مثال صدها مسواك برقي كه يك قلم از كمك‌هاي او بود به كهريزك اهدا مي‌كند، رضا صادقي كه به جز خوانندگي، مديريت رستوران بلك‌شاپ را در خيابان شيخ بهايي تهران برعهده دارد، كمك نقدي مي‌كند. با هرمز شجاعي‌مهر تماس مي‌گيريم كه مبلغ اهدايي خانواده‌سبز را از او بپرسيم، اما به خاطر حضور در «جام‌جم» گوشي همراهش خاموش است، از اين رو با سردبير خانواده‌سبز مهدي اسماعيل‌تبار تماس مي‌گيريم و او هم از پشت تلفن به ما مي‌گويد كه خانواده‌سبز هم مبلغ ...ميليون تومان به كهريزك كمك مي‌كند، پزشكي از حاضران در سالن مي‌خواهد كه تشويق كنند... حالا ديگر همه خوشحاليم، كمك‌هاي زيادي از سوي چند شركت توليدي بهرام رادان، رضا صادقي و مجله خانواده‌سبز در اولين ساعات سال 87 براي اين آسايشگاه خيريه جمع شده است.

امیدوارم از عکسهای مراسم کهریزک خوشتون اومده باشه  راستی میدونیم که بهرام موهاشو کوتاه کرده نظراتونو در مورد مدل موی جدید رادان بدید.  از نظر خود من که بهرام رادان باموهای بلند مردانگی و جذابیت خاصی داره ولی موی کوتاه هم تنوع زیبایی به چهره اش بخشیده و بهش میاد شما هم نظر بدبد مرسی !!!
((از آقای امیر قادری و خانم میری که ترتیب این مصاحبه و عکسهای زیبا رو دادند ممنونم!))

سینمای ما - : یادته بهرام اون روزی که همدیگر رو سر صحنه سنتوری دیدیم؟ بعد تو گفتی شخصیت علی سنتوری رو از ‏طریق دقت روی حرکات و اداهای خود داریوش مهرجویی داری بازی می کنی‎.‎‏ اون موقع هنوز فیلمبرداری ‏بعضی صحنه ها باقی مونده بود...‏ آره. ولی منظورم حرکات خود مهرجویی نبود. بیش تر منظورم اون بازی بود که مهرجویی سر صحنه انجام می داد تا ایده ‏هاش رو به من منتقل کنه.‏


  ولی مثلا عزت ا... انتظامی را ببین. انگار واقعا همین کار را کرده. یعنی بخش مهمی از شخصیتی رو که در ‏فیلم های مهرجویی بازی می کنه، انگار بر اساس رفتار و ادای خود مهرجویی ساخته. ‏   آره خب. ببین، مهرجویی آدم خیلی بزرگیه...‏

  بازی در نقش یه معتاد، هم یه فرصته و هم گرفتاری های خاص خودش رو داره. یه فرصته چون بین مردم ‏دیده می شه، اما گرفتاری اش اینه که قبل از تو خیلیا بازی کردن و توی چنین نقشی، موفق هم بودن. حالا ‏تو باید جوری بازی کنی که برای ملت تکراری نشه...‏
  آخه دو جور معتاد داریم. معتادای این روزا با قدیمیا فرق می کنن. این مقایسه بیشتر توی "شمعی در باد" ذهن ام رو ‏مشغول کرده بود.در شمعی در باد نوعی نقش معتاد بود که نظیرش کمتر دیده شده بود.چون ماده مصرفی اون معتاد تازه ‏شناخته شده بود اما علی سنتوری ، بیشتر معتادی بود که برای اکثریت مردم به نوعی آشنا و قدیمی بود. از طرف دیگر ‏وقتی توی فیلمی از داریوش مهرجویی بازی می کنی، همه چی فرق می کنه. یادم هست در جلسات تمرین، من اون ‏چیزی که بلد بودم رو انجام می دادم. بعد حواس ام به مهرجویی بود که به کدوما واکنش نشون می ده . سعی می کردم ‏اون بخش هایی رو که مهرجویی نسبت به اش واکنش مثبت داشت، جدی تر بگیرم. اما این مال یکی دو هفته اول ‏تمرین بود. بعدش راهنمایی های مهرجویی، در حد یک جور روتوش به نظر می رسید. افتاده بودیم روی غلتک. مثلا ‏صحنه ای که علی توی خونه اش نشسته و پدرش وارد می شه. این صحنه رو من می خواستم با اغراق کمتری بازی کنم، ‏اما مهرجویی از من بیش تر می خواست به نظرم کمی هم تیپ سازی شد. ولی توی تمرین تشویق ام می کرد و بالاخره ‏همان هم اجرا شد. ‏


  این که درباره این صحنه می گی، همون چیزیه که در یک دید کلی، درباره همه حضورت در "سنتوری" هم ‏می شه گفت. به عنوان یک بازیگر، یک جور از خودگذشتگی برای حضور تو در این فیلم می شه تصور کرد. ‏نه این که فقط حاضر بشی چهره ات رو زشت کنی یا این که لباسای ضایع بپوشی. نه. از این ها مهم تر انگار ‏حاضر شدی به عنوان یک بازیگر جوون با تجربه های در حال گسترش، به خاطر این فیلم و فیلمسازش، از یه ‏سری مرزها و حدها رد بشی...‏
  این البته فقط مربوط به داریوش مهرجویی نیست. سر فیلم مثلا سعید سهیلی هم من خودم رو کاملا در اختیار فیلمساز ‏قرار می دم. بقیه اش بستگی به اون داره. مهرجویی تونست از من کار بکشه. مثلا "بادبادک باز" رو که دیدم به نظرم ‏رسید که همایون ارشادی می تونه بازیگر خوبی بشه. چرا همیشه فکر می کردیم یه نابازیگره؟ او سربلندترین بازیگر فیلم ‏مارک فورستر است. کتاب اش (بادبادک باز) رو قبلا خونده بودم. همایون نزدیک ترین اجرا به شخصیتی بود که توی ‏خیال خودم از این نقش موقع خوندن کتاب ساخته بودم. این رو هم به ات بگم که هیچ بازیگری نمی ره تا فیلم بد بازی ‏کنه. روز اول با کمال حسن نیت می ره سر صحنه و تازه بعد از اونه که کم کم می فهمه طرف کارگردان اش، چند مرده ‏حلاجه و چه قدر بارشه. روز اولی که من سر یه پروژه می رم ، پالت رنگ ام رو باز می کنم و موجودی ام از طیف های ‏مختلف تواناییم رو نشون اش می دم. از این به بعد کارگردانه که کژی های من رو کنترل می کنه و یادم می آره که ازم ‏چی می خواد. و من یاد میگیرم که که فیلمسازم چه توقعی ازم داره. چی می خواد و در چه حد می خواد. مرحله ‏روتوش از این جا به بعده که شروع می شه. ‏


  خب، حالا درباره مهرجویی اوضاع و احوال چه جوری بود؟
  مشخصه مهرجویی اینه که از اون دست روشنفکراییه که به شدت روشنفکر نبودن رو بازی می کنه. با هوشمندی هم این ‏کارو رو انجام می ده. چون از یک ثروت خدادادی به اسم هوش برخورداره و پشت اش گرمه. به همین خاطر هم هست ‏که هر کاری می کنه، هر فیلمی که می سازه، مردم خوششون می آد. شاید چون مردم اش رو خیلی خوب می شناسه. ‏می دونی که مهرجویی سال ها خارج از ایران زندگی کرده. از طبقه روشنفکری خاصی می آد. اما به نظرم ایرونی ترین ‏فیلمسازه بعد از علی حاتمی. مهرجویی اون چیزایی رو از این مردم و مملکت اش خوب می شناسه که ظاهرا هیچ وقت ‏باهاشون دم خور نبوده و مستقیم تجربه شون نکرده. مثلا ببین در مهمان مامان چطور با آدام و رسوم مردم جنوب شهر ‏آشناس. اون هم کسی که بعید می دونم هیچ وقت دو زانو پای سفره نشسته باشه. ‏


  به نظرت رسیده که این چیزا، این واکنش و شناخت، غریزیه یا از روی مطالعه و شناخت به شون رسیده؟
  هر دو تاش. همین قصه "سنتوری" رو بخون. فیلم رو فراموش کن. قصه اش رو بخون. اصلا انگار نه انگار که فیلم مهمی ‏قراره از توش بیرون بیاد. اما مهرجویی از اون یه فیلم حیرت انگیز بیرون می کشه. سر صحنه هم فکر نکن کار خاصی می ‏کنه. فقط حواس اش به همه چی هست. یادمه سر "سنتوری"، فیلم مشاور اعتیاد داشت. اما مهرجویی تصمیم خودش رو ‏می گرفت. مثلا می گفت از این حالت، این قدرش رو می خوام. طرف هم هر چی داد می زد که این جوری واقعی نیست، ‏مهرجویی زیر بار نمی رفت ما هم حرف کارگردان رو گوش می کردیم. نتیجه اش رو هم دیدین. حق با مهرجویی بود. ‏


  اصلا این ماجرای آشنایی تو و مهرجویی و ارتباط ات با پروژه از کجا شروع شد؟
  ارتباطی نداشتیم. به جز گپ کوتاهی سر پروژه میهمان مامان. خبر رسید که آقای مهرجویی برای پروژه جدیدش دنبال ‏یک بازیگر جوان می گرده ولی هیچ کس به خاطرش با ما تماس نگرفت. همکاران نزدیکم تعجب زده بودن و می گفتن ‏همه بازیگرای سینما رفتن و تست دادن. تو چطور نرفتی؟ از این ماجرا حدود یه سال گذشت. تا این که یه روز که رفته ‏بودم سر پروژه "خون بازی"، خواهر آقای مهرجویی، خانم ژیلا مهرجویی رو دیدم. ایشون از دیدن من متعجب شد چون ‏گویا بعضی از دوستان گفته بودند که من سفر هستم و به این زودی ها هم بر نمیگردم!! به هر حال پس از چند روز ‏محمدرضا شریفی نیا بود که تماس گرفت و به ام گفت برم دفتر و تست بدم. رفتم اون جا و اون موقع گریم شدم که ‏مهرجویی وارد شد و گفت همین خوبه و عکس بگیرین و ........‏


  یه نکته درباره مهرجویی وجود داره، خودش هم به نظرم توی برخوردای روزمره به این تلقی دامن می زنه، که ‏خیلی گیج و حواس پرته و حواس اش به اتفاقایی که دور و برش می افته نیست. واقعا این جوریه؟   خب، حواس اش به همه چیز نیست. ولی به اون چیزی که باید باشه هست. مثلا خیلی از وقت ها سر صحنه به این ‏نتیجه رسیدم که او همه چیز رو میشنوه؛ اما کاملا بی تفاوته و فقط اون جایی که موضوع بحث براش جالب بشه گوش ‏می کنه.‏

  سر صحنه اوضاع چه طور بود؟ خوش می گذشت؟
  نمی دونم منظورت از خوش گذشتن چیه. فقط این رو می دونم که توی هفتاد روزی که برای فیلمبرداری می رفتیم سر ‏لوکیشن های مختلف؛ من سرحال و پر انرژی باقی موندم. این قدر علی سنتوری رو دوست داشتم و محیط و آدمای سر ‏کار رو دوست داشتم که هر روز صبح با کمال میل می رفتم سر کار. به نظرم همین جو فوق العاده پشت صحنه بود که ‏توی فیلم اثر خودش رو گذاشت. ‏


  این نکته خیلی جالبیه. سنتوری یه فیلمه درباره یه آدم درب و داغون در یه محیط درب و داغون تر، اما ‏عوض این که فیلم مفلوکی باشه، اتفاقا موجود خیلی سرحالیه. مهمه این خیلی. حالا هم که می گی همین ‏فضای سرحال پشت صحنه هم وجود داشته...‏
  آره. به جز صحنه های مربوط به خراب آباد...‏


  اتفاقا اون موقع خودم سر صحنه بودم. با معتادای واقعی و فضاهای واقعی. آزار دهنده بود واقعا. ‏
  آستانه تحملمون درباره سختی های کار خیلی بالا بود چون مثل یه خونواده بودیم. کارمون راندمان بالایی داشت. یعنی ‏از فرصت کم، نهایت استفاده رو می کردیم و این عالی بود. باعث می شد انرژی مون حفظ بشه و فرسوده نشیم. ‏


  ترجیح می دی کارگردان بیش تر روی همون برداشت اول حساب کنه یا هر نما رو چند بار بگیره؟ بعضیا ‏اعتقاد دارن برای یه بازیگر، بهترین اجرا، مال همون برداشت اوله. ‏   برای من هم این جوریه. ولی به شرطی که قبل اش متن رو خونده باشم، حسابی تمرین کرده باشم. مهرجویی هم به من ‏گیر نمی داد. گیرش بیش تر به بازیگرای نقشای فرعی بود. اونم به خاطر جزئیاتی که گاهی وقتا ما اصلا متوجه اش نمی ‏شدیم. ‏


  نمی ترسیدی که با این نورها و رنگ ها و آوازها، با این داستانی که ظاهرا پیش از این بارها گفته شده، ‏محصول نهایی چیز مبتذل و پیش پا افتاده ای از آب دربیاد؟ ‏
  اصلا. اعتقادی که گروه به کارگردان داشت، خیلی خیلی بیشتر از این حرف ها بود. اگه مهرجویی می گفت دایره زنگی ‏بردارین و توی خیابون بچرخین، بازم این کارو می کردیم. من سر کار کارگردان های نامی و مشهور دیگه ای هم بودم. ‏دیدم که گروه پشت دوربین گاهی حتی پروژه رو مسخره می کنن. قبول اش ندارن. اما در مورد آقای مهرجویی اصلا این ‏طوری نبود. همه به شون ایمان کامل داشتن. کسی چنین اجازه ای به خودش نمی داد.‏


  اولین نمایی که گرفتین، کدوم یکی بود؟ ‏
  همون نمای اولی که توی فیلم هم می بینین. وقتی علی سنتوری از پله های مترو می آد بالا. ‏


  نمای ساده و البته خیلی خوبیه. تعریف می کنی که اون روز چه اتفاقی افتاد؟   روز اول بود و زیاد با گروه اخت نبودم. نشسته بودم زیر سایه درختی اون اطراف که مهرجویی اومد سراغ ام. یه سوال و ‏جوابی بین ما رد و بدل شد و بعدش رفت. از اون لحظه یه دفعه احساس کردم صد ساله که آقای مهرجویی رو می ‏شناسم. ‏


  اون سوال و جواب چی بود؟
  نمی تونم بگم.!! ‏


  ای داد بی داد. یه ساعت دنبال اون لحظه پیوند بین شما می گردم و حالا می گی نمی تونم بگم؟!خب بیا ‏مسیر گفت و گو رو عوض کنیم. درباره یه سری اتفاق ها حرف بزنیم. چیزایی که به نظرم توی ذهن کاربرهای ‏سایت "سینمای ما" وجود داره و فرصت خوبیه تا به شون جواب بدی. مثلا این که چطور سنتور زدن یاد ‏گرفتی. اصلا همه نماهای سنتور زدن مال خودته؟
  اون نماهایی که فقط دو دست تو کادره، اونا پلان های کامکاره. بقیه اش هم که طبعا کار خودمه. بیست و سه روز قبل ‏از آغاز فیلمبرداری، مشخص شد که علی سنتوری من ام. یعنی تا شروع کار، فقط 23 روز وقت داشتم. هیچی هم از ‏سنتور نمی دونستم. تقریبا ده جلسه رفتم کلاس سنتور. اون جا فقط به ام یاد می دادن که مضراب توی دستهام رو چه ‏جوری نگه دارم و کجای سنتور، چه صدایی می ده. در تمام مدت فیلمبرداری هم به جز قطعه زخم زبون هیچ کدوم از ‏آهنگ ها آماده نبود که تمرین شون کنم. همه شون شب قبل از فیلمبرداری صحنه مربوط به خودشون، به دست من می ‏رسیدن! اون وقت از آقای کامکار موقع نواختن این قطعه ها تصویربرداری می کردن و نوارش رو می رسوندن خونه دست ‏من که تمرین کنم. منم مثل این بچه هایی که برای کنکور درس می خونن، خودم رو زندونی می کردم توی خونه و روی ‏این قطعه ها کار می کردم. برام خیلی مهم بود. می نشستم جلوی فیلمی که از کامکار گرفته بودن، سنتورم رو می ‏ذاشتم جلوم و هی تمرین می کردم، هی تمرین می کردم. بعد این موسیقی رو می ریختم توی آی پادم و می ذاشتم ‏توی گوشم و می رفتم می گرفتم می خوابیدم و تا صبح این قطعه ها توی گوشم پخش می شد. موقع گریم هم هدفون ‏توی گوش ام بود. یه مسئولیتی قبول کرده بودم و باید انجام اش می دادم. چون همه منتظر بودن ببینن انتخاب ‏مهرجویی از بین همه بازیگرای سینما، چی از آب درمیاد. فکر می کردم بعضی دوستان نشستن که مچ ام رو بگیرن و ‏خب این بهم انرژی مضاعفی می داد. ‏


  فکر می کردی سنتوری یه اتفاق توی کارنامه فیلمسازی ات باشه؟   آره. البته الان که می بینم، دل ام می خواست بعضی صحنه هاش رو یه جور دیگه بازی می کردم. با این وجود تنها ‏فیلممه که از دوباره دیدن اش خسته نمی شم. دلیل اش بازی خوب من ام نیست. خوبی خود فیلمه. ‏


  نکته دیگه این که مهرجویی همون طور که خودش در گفت و گوهای سال های پیش اش گفته، گاهی وقت ها ‏به نفع شخصیتی که بازیگرش خارج از دنیای فیلم داره، متن فیلمنامه روتغییر می ده. عیب اش اینه که ‏بازیگری که شخصیت واقعی اش موقع بازی در فیلمی از مهرجویی فاش شده، دیگه تا مدت ها نمی تونه از ‏اون قالب دربیاد. اون نقش توی جون اش می شینه. نترسیدی که به عنوان یه بازیگر حرفه ای، این اتفاق ‏برات بیفته؟
  به هر حال امکان اش بود و امیدوارم این اتفاق برام نیفتاده باشه.‏

  چه جوری با نقش هات روبه رو میشی؟
  بیشتر با نقش ها و فیلم هام، حرفه ای و از طریق تکنیک برخورد می کنم. اگه قراره جایی از یه فیلمی اشک بریزم، به ‏جای این که به خاطرات ناگوارم فکر کنم و تحت تاثیر قرار بگیرم،یا ماهیچه های زیر چشم ها رو منقبض کنم یا به نور ‏خیره بشم، از یه ماده اشک آور استفاده می کنم و گریه رو بازی می کنم. اما توی سنتوری به نظرم حس و تکنیک رو با ‏هم تلفیق کردم. اما همون طور که گفتم، بار مسئولیتی که موقع بازی در یک فیلم مهرجویی روی دوش ام بود؛ باعث ‏شد که خیلی خیلی بیش تر از توانم سعی کنم. هیچ فرصتی رو هدر ندهم. خلاصه در جواب سوال ات باید بگم که اصلا ‏سعی نکردم که علی سنتوری را توی وجود خودم قبضه کنم. آخه ایده آل این نیست. من بلند پروازتر از این حرفام.‏


‏   ولی قبول کن که سنتوری، حداقل در این سال های اخیر، یه اتفاقه توی زندگی حرفه ای تو. بعد خلوص فیلم ‏های اول ات، تو از نقش ها و فیلم ها فاصله گرفتی و سعی کردی مثل یه حرفه ای باهاشون برخورد کنی. حالا ‏سنتوری یه بازگشته انگار به دوره ای که با نقش ها بی هیچ مانع و رادعی برخورد می کردی. آره؟
  همه بازیگران دنیا نقاط عطفی در کارنامه شون دارن. منتها فقط کسانی از میان ایشان بزرگ می شن که از نقاط عطف ‏به وجود آمده نهایت استفاده و تجربه را کسب کنن و تلاش کنن تا از این دست اتفاقات در عمر بازیگرشون بیشتر بیفته.‏ من به بازی بهتر در فیلم های بهتر از سنتوری محکومم ، اگه آرزو دارم که بزرگ بشم.‏

‏ ‏
  ‏ وقتی همه چی تموم شد و پروسه بازی کردن در نقش علی سنتوری به پایان رسید، بعد از این همه تمرین، ‏شد که خودت عاشق سنتور بشی؟   فکر نمی کنم که عاشق سنتور شده باشم، اما یقین دارم که سنتور نواخته شده در سنتوری با همه سنتور های شنیده ‏شده توی عمرم فرق داشت.‏


  پس چطور ادعا می کنی که همه این مدت علی سنتوری بودی؟ درک اش کردی؟ باهاش زندگی کردی؟
  من ادعا می کنم ، قضاوت با مردم... یا حق.‏

سلام دوستان من روژان! هستم و این افتخار نصیبم شده که وبلاگی برای هنرمندی مثل آقای بهرام رادان بسازم

من بیشتر سعی می کنم از عکسهای رادان عزیز و همچنین از نقاشیهای خودم که از بهرام جان کشیدم استفاده کنم امیدوارم که بهرام رادان من رو قابل بدونند مرسی از شما ....

بیوگرافی :

تاریخ تولد : 8 اردیبهشت 1358 مدرک تحصیلی : فارغ التحصیل رشته مدیریت بازرگانی از دانشگاه آزاد اسلامی.

او را به جرات می توان یک استعداد تمام عیارو یک حادثه کم سابقه سینمای ایران دانست. اگر چه حضور اولش تنها به یک چهره و چشم آبی و زیبا محدود میشد ، اما رادان ثابت کرد که می تواند در حد و اندازه های یک ستاره بدرخشد. انتخابهای بعدی رادان در عمده موارد، آگاهانه او را به مسیری درست هدایت کرد که امروز می تواند با افتخار آن تندیس زرشک زرین را برای شور عشق نادیده بگیرید. بهرام متولد 1358 و کارشناس مدیریت بازرگانی است ، او در سال 78 در آموزشگاه هیوا فیلم بازیگری را آموخت و همان سال برای بازی در شور عشق ساخته نادر مقدس انتخاب شد. داستان عاشقانه فیلم و چهره جذاب دو جوان اول کار یعنی رادان و مهناز افشار فروش فیلم به زیبایی شکوفا شد و او امروز خود را به نمایش بگذارد. استعدادهای درونی رادان در هر فیلم در هر فیلم به زیبایی شکوفا شد و امروز ستاره ای است که مورد توجه هر کارگردانی قرار گرفته و تقریباً هر نقشی را در کارنامه اش بازی کرده. حضور بعدی او درآبی به کارگردانی حمید لبخنده باز می گردد که سال 79 ساخته شد و او در کنار سوپر استاری چون هدیه تهرانی به زور آزمایی می پرداخت. ساقی را در کنار یکتا ناصر بازی کرد که همان سال ساخته شد. اما چندان کار قابل توجهی نبود. سال 80 آواز قو از او به اکران در آمد که نقش مقابلش بر عهده ساره آرین بود. این فیلم ساخته سعید اسدی با فروش بسیار بالایی روبرو می شود و بازی رادان مورد توجه هئات داوران قرار می گیرد و او را کاندیدا دریافت جایزه نقش اول می کنند . از اینجا به بعد رادان می شود ستاره اول سینمای ایران که بالا طرفداران بیشماری مواجه بود. همان سال در تجربه فیلم کوتاه ابراهیم شیبانی با نام طلوع تاریک بازی می کند و اینگونه سال 80 را با موفقیت به پایان می رساند. محبوبیت رادان کارگردانان را متوجه او می سازد و همه به سویش هجوم می آورند. سال 81، داریوش فرهنگ از او در رز زرد استفاده می کند که یک درام ترسناک نوجوان پسند بود. فیلم برداشتی ضعیف از اثر هالیوودی می دانم تابستان گذشته چه کردی؟ که با استقبال مناسبی روبرو می شود. سپس در عطش ساخته محمد حسین فرح بخش بازی کرد که اثر چندان حرفه ای به شمار نمی رفت. بهروز افخمی در برگردان سینمایی یک اثر دشوار ادبی او را مورد ارزیابی قرار داده و این گونه فیلم عجیب گاو خونی ساخته می شود که رویکرد رادان به سینمای متفاوت و به دور از جنجال و جنبه های تجاری محسوب میشد. بازی در این نقش متفاوت به شدت مورد تحسین واقع می شود و رادان ثابت می کند که می تواند به عنوان بازیگر آثار هنری هم محسوب شود. سال 82 در سه کار درخشان به تم های بسیار متفاوت به عنوان بازی می کند که نشان از دقت انتخاب کارکترهای متفاوت داشت. ابتدا در ساخته درخشان بنی اعتماد با نام ننه گیلانه بازی می کند که از جمله بازی های اثر گذار و زیبای او به شمار می رود . او در این فیلم به نقش پسر فاطمه معتمد آریا که در بازگشت از جنگ دچار معلولیت جسمی شده و نامزدش تن به ازدواج ناخواسته داده است. رادان با نقش آفرینی خود در این قالب دشوار همه را انگشت به دهان می کند اما هیات داوران جشنواره بیست و سوم حضور او را نادیده می گیرند. سپس در اثر پر فروش شمعی در باد در کنار شهاب حسینی و حسام نواب صفوی به بازگویی مشکلات روز جوانان و مساله اعتیاد به قرص های توهم زا می پردازند . این دومین کار رادان با یک کارگردان خانم (پوران درخشنده ) بود. سپس به تیم سربازهای جمعه مسعود کمیایی می پیوندد و در واقع به جای گلزار که از بازی در فیلم کنار کشید می آید. او در رستگاری در هشت و بیست دقیقه به کارگردانی الوند در سال 83 نقشی به شدت متفاوت را تجربه می کند و باز در کنار شهاب حسینی قرار می گیرد . ازدواج صورتی در نوروز 84 اکران می شود، اما رویکردی منجر به شکست برای رادان در عرصه کمدی محسوب می شود. بهرام رادان به خاطر بازی در شمعی در باد سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول را تصاحب کرد. و همچنین برای فیلم بی نظیر سنتوری بهترین بازیگر نقش اول مرد شناخته شد و سیمرغ بلورین رو برای دومین بار از آن خود کرد. در چهارانگشتی(سعید سهیلی) در نقشهای متفاوتی بازی کرد وی فیلم کنعان را برای اکران دارد و همچنین مشغول بازی در فیلم زادبوم می باشد که به زودی برای این فیلم به آلمان خواهد رفت.  در مورد او: یک برادر به نام شهرام و یک خواهر به نام الهام و یک خواهر ناتنی به نام ژیلا دارد و حیوان خانگی او یک سگ است

بهرام رادان

بیوگرافی :
متولد 1358
مدرک تحصیلی: کارشناس مدیریت بازرگانی

- در سال 1378 در آموزشگاه هیوا فیلم بازیگری را آموخت.

- در اولین حضور سینمایی تنها به واسطه چهره اش شناخته شد: « شور عشق »

- اما فیلم به فیلم به دانش سینمایی خود افزود و توانست فوت و فن بازیگری را بیاموزد تا اینکه در چهارمین نقش آفرینی اش کاندید دریافت تندیس بهترین بازیگر نقش اول مرد در پنجمین جشن خانه سینما شد: « آواز قو »

- دو سال بعد در بیست و دومین جشنواره فیلم فجر سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول را تصاحب کرد: « شمعی در باد »

- بازی تحسین برانگیز و تاریخی او در « سنتوری » دومین سیمرغ بلورین را برای او به ارمغان آورد.

مجموعه آثار:

- شور عشق (نادر مقدس، 1378)

- آبی (حمید لبخنده، 1379)

- ساقی (محمدرضا اعلامی، 1379)

- آواز قو (سعید اسدی، 80-1379)

- طلوع تاریک (فیلم کوتاه، ابراهیم شیبانی، 1380)

- رز زرد (داریوش فرهنگ، 1381)

- عطش (محمدحسین فرح بخش، 1381)

- گاوخونی (بهروز افخمی، 1381)

- شمعی در باد (پوران درخشنده، 1382)

- سربازهای جمعه (مسعود کیمیایی، 1382)

- رستگاری در هشت و بیست دقیقه (سیروس الوند، 1383)

- ازدواج صورتی (منوچهر مصیری، 1383)

- گیلانه (رخشان بنی اعتماد، محسن عبدالوهاب، 1383)

- حکم (مسعود کیمیایی، 1383)

- تقاطع (ابوالحسن داودی، 1384)

- خون بازی (رخشان بنی اعتماد، محسن عبدالوهاب، 1383)

- سنتوری (داریوش مهرجویی، 1385)

- چهار انگشتی (سعید سهیلی، 1385)

- کارناوال مرگ (رضا اعظمیان، 1385)

- کنعان (مانی حقیقی، 1386)

- تردید (واروژ کریم مسیحی، 1386)

جشنواره ها و جوایز :
- برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد از بیست و پنجمین جشنواره فیلم فجر برای بازی در فیلم « سنتوری » - 1385

- برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد از بیست و دومین جشنواره فیلم فجر برای بازی در فیلم « شمعی در باد » - 1382

- کاندید سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد از پنجمین جشن خانه سینما برای بازی در فیلم « آواز قو » - 1380